1979 doğumlu Sibel Arna;

* Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi İşletme Bölümü’nü bitirmiş.

* Eylül 2006′dan itibaren CNN TÜRK’te Trends adlı programı hazırlayıp sunuyormuş.

* 1997-2000 yılları arasında Milliyet Gazetesi için moda, kozmetik ve güzellik üzerine “Gezdim Gördüm Yazdım” köşesini hazırlamış.

* 2000-2002 yıllarında, Sabah Gazetesi hafta sonu ekleri için mekanlar, moda, tasarım, sinema ve müzik gibi alanlarda haber, röportajlar yapmış.

* 2002 yılının Temmuz ayında Vatan Gazetesi’ne transfer oldu. Ekonominin magazin tarafı, yeni eğilimlerle ilgili yazılar yazan ve gündemdekilerle röportajlar yapan Arna, Vatan’ın cumartesi ekinde “Bir şey diyeceğim” adlı köşesinde kent yaşamı ile ilgili yazılar yazmış.

* 2003′ün Ocak ayından beri Hürriyet Gazetesi’nde çalışan Sibel Arna, Hürriyet Cuma, Cumartesi, Pazar ve Seyahat gibi eklere haberler hazırlıyormuş.

* Cumartesi ilavesindeki “Sibel Arna ile Moda Gündemi” sayfalarından sorumlu olan Sibel Arna ayrıca, aynı ilaveye tasarım, mimari ve trendlerle ilgili haber ve röportajlar da yapıyormuş.

Kendisi hakkında bilgi verdikten sonra buraya konu olmasına sebep olan yazısından dikkat çekici bölümü size aktarayım:

Biz mi tatile çıkıyoruz dadılar mı?

Tekne tatilinin bana tatil olmamasının bir nedeni de dadımız Hanife Hanım. Tekneye binince, Göcek, Rodos, Simi gezince ona bir şeyler oldu. Resmen aklı uçtu. Yoksa neden Rüzgar’a tarhana çorbası yapalım dediğimde yayla çorbası pişirsin? Bunu yaptığı gün Rüzgar sabah kahvaltıda yumurta yemişti üstelik. E yayla çorbasının içinde de yumurta var. Bir gün içinde iki yumurta veremeyeceğimizi ezbere biliyor.

Yüzme bilmemesine rağmen her gün beş posta denize giremediği için hayıflanmaya başladı. “Sibel Hanım keşke kocamla çocuklarım da burada olsaydı” sayıklamalarının ardı arkası gelmedi. Normal şartlarda Rüzgar’ı mutlu etmek konusunda profesör olan kadın, deniz üstündeyken sınıfta kaldı. Oğlumu alıp, oyuncakları yayıp bir saat kesintisiz vakit geçirmeyi hiç başaramadı. Bunun yerine Rüzgar’ı kucaklayıp, peşimde dolaşmayı tercih etti.
Neden? Nedeni basit. O da insan. Evet denizi görünce giresi geliyor, seni bikinili görünce onun da canı sere serpe uzanmak istiyor. Eminim kamaradaki aynaya her baktığında acaba yüzüm yanmış mı diye kontrol ediyor. Ama tabii ki abartmaması, çalıştığını unutmaması gerek. Hanife Hanım’daki arızaların benzerlerini Kuzey’in dadısında da gözlemledim. Simi’de fotoğraf çekeceğim derken bebek arabasının üstüne kapaklanıyordu mesela.

Bu konuda daha enteresan hikayeleri ise döndüğümde dinledim. Arkadaşım Tülin’in bakıcısının Antalya’daki tatil köyünde bir saat ortadan kaybolmasına, işini gücünü bırakıp gidip göbek dansı kursu almasına kaç puan verirsiniz? Kardeşim dadı mısın, dansöz mü? Bu hareketleri yapabildiğine göre iyi kıvırdığın bir gerçek, niye bir de üstüne kursa yazılıyorsun, anlamadım. Aynı kıvrak insan, ertesi gün hiçbir şey olmamış gibi dalış kursuna da gitmek istemiş. Neymiş su altında nasıl nefes alınıyor çok merak ediyormuş. Büyük konuşmayayım ama ben o kadının kafasını dalış tüpü olmadan suya gömerim!

Yazdıklarının onaylanabilir tarafı yok. Bu yazıyla ilgili pekçok şey söylenebilir. Asıl benim dikkatimi çeken ise kendisinin yazım şekli. Eğer bu kalitede yazan biri Türkiye’nin en çok okunan gazetelerinde yazabiliyorsa, Sibel Arna’ya değil ama bu yazıya onay veren editöre bravo.

Yazının tamamını okumak isteyenler buradan ulaşabilirler.

- Bir gün, bir kurt avcılar tarafından sıkıştırılıyor. Kurt, ormanda oraya, buraya kaçıyor, ne var ki peşindeki avcılardan bir türlü kurtulamıyor.

Canı tehlikede bir haldeyken bir köylüyle karşılaşıyor, adamın önüne çöküyor ve yalvarmaya başlıyor:
- “Ey ademoğlu, ne olur yardım et bana, peşimdeki avcılardan kaçacak nefesim kalmadı. Eğer sen yardım etmezsen, biraz sonra yakalayıp öldürecekler beni…”

Köylü bir an düşünüyor. Sonra yanındaki boş çuvalı açıp, kurda içine girmesini söylüyor. Çuvalın ağzını bağlayıp, sırtına vuruyor, yürümeye başlıyor. Karşılaştığı avcılar civarda bir kurt görüp görmediğini soruyorlar. Köylü “görmedim” diye cevap veriyor.

Tehlike geçtikten sonra köylü çuvalın ağzını açıyor ve tarlasına doğru yürümeye başlıyor.

Az önce teşekkürler eden kurt “bir dakika” diyor. Köylüden yiyecek istiyor. “Burada senden başka yiyecek olmadığı için, seni yemeliyim” deyince:
Köylü: “Olur mu, senin hayatını kurtardım” derken, kurt; “yapılan iyiliklerden ve hizmetlerden daha çabuk unutulan bir şey yoktur. Bende kendi yararım için iyiliğini unutmak ve seni yemek zorundayım” şeklinde cevap veriyor.

Kurt ile köylü karşılarına çıkacak ilk üç kişiye bu konuyu sorma kararı veriyorlar.

Karşılarına ilk önce yaşlı bir at çıkıyor. At diyor ki; “Ben sahibime yıllarca hizmet ettim, arabasını çektim. Yaşlanınca beni böyle kapıya koydu” diye konuşuyor.

Sonra bir köpekle karşılaşıyorlar; “Ben hizmetin değerini bilen, vefalı bir efendi görmedim. Yıllarca sahibime sadakatla hizmet ettim, ama o beni her gün tekmeler, sopayla vururdu” biçiminde konuşuyor.

Kurt köylüye dönerek; “Gördün çare yok, seni yiyeceğim” diyor. Köylü itiraz ediyor;
- “Ama üç diye konuşmuştuk, birine daha soralım, beni ondan sonra ye” diyor. Bu kez karşılarına bir tilki çıkıyor. Tilki hep nefret ettiği kurda oyun oynamak istiyor. “Anladım da küçücük torbaya sen nasıl sığdın?” diye soruyor. Kurt bir şeyler anlatıyor. Tilki inanmış gibi yapıyor: “Gözümle görmeden inanmam” diye konuşuyor.

İşin sonuna geldiğini düşünen kurt torbaya giriyor ve girer girmez de, tilki köylüye işaret ediyor ve köylü torbanın ağzını sıkıca bağlayıp eline bir taş alıyor:
- “Beni yemeye kalktın ha nankör yaratık” diyerek, torbanın içindeki kurdu dövdükçe dövüyor.

Köylü tilkiye dönerek diyor ki;
- “Minnettarım, kurttan kurtardın”. Tilki de yanıt veriyor; “Benim için bir zevkti”.

O an köylünün gözü tilkinin parlak kürküne takılıyor, bu kürkü satarsa alacağı parayı düşünüyor, beklemeden elindeki taşı kafasına vurup tilkiyi öldürüyor.

Son olarak çuvalı ayağıyla dürterek kurda sesleniyor köylü:
- “Haklıymışsın kurt, yapılan iyilikten daha çabuk unutulan bir şey yokmuş.”

Vefa’nın İstanbul’da bir semt adı olmaktan başka anlamını bilmeyenlere ithaf olunur.

Sırasıyla takip edin: Başlat, tüm programlar, donatılar, sistem araçları ve sistem geri yükleme. Windowsumuz belirli aralıklarla bizim için sistem geri yükleme noktaları oluşturur. Herhangi bir sorunla karşılaştığımız zaman yazdığım sırayı takip ederek sistem geri yüklemeye girer, seçtiğimiz herhangi bir sistem geri yükleme noktasına bilgisayarımızı geri döndürürüz.

Sistem geri yükleme sonucunda kayıtlı belgelerimiz kaybolmaz. Ne belgeleriniz, ne göz atma geçmişiniz ne de sık kullanılanlarınız. Bilgisayarınız sorunsuz olarak kullandığınız zamanlara geri dönmüş olur.

Sabah uyanıp bir şeylerin eskisi gibi sorunsuz gitmediğini gördüğümüz zaman hayatta sistem geri yükleme noktaları yok maalesef. Olan olur, yaşanan yaşanır. Gücü yeten, gücü yettiğince çabalar sorunları çözmek için. Çözemediği yerde de alışmaya çalışır sorunlarıyla yaşamaya. Tabii alışabilirse.

Üst versiyonu beklemek lazım. Kim bilir, belki onda sistem geri yükleme vardır.

Türkiye’de ortalama yaşam süresi kadınlarda 74, erkeklerde 69 yıla yükselmiş. Aradaki yıl farkı da sanırım dırdırdan kaynaklanıyor. Kadınlar konuşa konuşa adamları erken yaşta gönderiyor.

Sevindirici bir haberse bebek ölümlerindeki binde 21′e gerileme. Önceleri çiçek, boğmaca gibi hastalıklardan ilk 5 yıl içerisinde pekçok bebek hayatını kaybediyormuş.

Bu yeni istatistiklerde sağlık sektöründeki yenilikler ve  sağlık hizmetlerinin daha çok insana ulaştırılmasının etkisi büyük sanırım.